رفتی به سلامتیّ و می آیی کی ؟

درود

مارشال دوگل:

فقط آنهایی پرستار شوند که نیکوصورت باشند چون بیمار را فرشته وار از

کوره راه های مرگ به ساحل سلامت بر می گردانند.

روز پرستار گرامی باد...

دیروز ،چه ساده عهد بستـــــی بانو

که؛با من بد، همیشـه هستـــــی بانو

فردا نشــــده، نـدامتـــــت را دیدم

بدجــــور ،دل مـــــرا شکستی بانو

***

درخلــوت خویش ، بی قرارم مگذار

ا زخاـــــطر خود ، دمی کنارم مگذار

ماییــــــم ودل شکسته ی منتظرت

ای عشــــــــق بیا و سرکارم مگذار

***

رویِ لـــــبِ خاموشِ تو ،گم می شد مرد

هر شب که، در آغوش تو گم می شدمرد

هنگامه ی ِرقـصِ بندری، با چشـــــــمت

باران زده، بـــردوش تو گم می شد مرد

***

جان تا به لبم رسیده ،تـا لب ،کافیسـت

بی تاب دو بوسه ی توأم تب کافیست

ای مــــــرگ بیا ،در آرزومــان مگذار

ما را بغلت بگیــــر،یک شب کافیست

***

مستــــان زمـــــانه را ، شکیـبایی کی؟

من باشم و تــــو ، دوباره ، تنهایی کـی؟

این را ، سر جاده مرد با خود می گفت:

رفتــــی به سلامتیّ و مـــــی آیی کی؟

گریت ویکتور:

قبل از آنکه ادعا کنی هوا کثیف است ،شیشه های پنجره ات را تمیز کن.

نقدم کنی به عقد نگاهت در آورم

ای چشم های سبز شمالی کویر را

بدرود

نویسنده : علی مظفر ساعت ٤:٠٢ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸٩/۱/٢٥