دو استکان رباعی

در موسم شعرم  انجمن بارانی است

چشمان تمام مرد و زن بارانی است

تو با خبری درآسمان ابری نیست

یک سایه به زیر چتر من بارانی است

هر پنجره بی قرار می اندیشم

بارانم و نوبهار می اندیشم

بی حلقه ی گیسوی توشبهای دراز

دارم به طناب دار می اندیشم

سلام خوبان
دارم رباعی کار می کنم و نمیدانم که نظر شما چیست و خوشحال می شوم که بدانم

اهل سبزوارم و کمی هم قلمم را تراش داده ام و اما حیف که دیر با خبر شدم که شمایانی هستید (به قول استادم دکتر علوی مقدم ) که گاهی سرکی به من بزنید .با این رباعی خودم را به جمع شما بزرگان می رسانم وامید دارم که نظری به این زمین نیز داشته باشید.

درمحکمه جرم عشق ، بی تخفیف است

دلهای به رهن دوست ، در توقیف است

هرگز به کسی دل ندهید از مردم

فرهاد ، هنوز هم بلا تکلیف است

یک بوسه دو لقمه نان و چایی کافی است

یک آینه تا بغل بیایی کافی است

مستی به شراب و آب بی فایده است

ای عشق ، دو استکان رباعی کافی است